Pielgrzymka rozpoczęła się od wizyty w cerkwi unickiej pw. św. Nikity w Kostomłotach. Miejscowy ksiądz proboszcz Piotr Witkowicz przedstawił historię prawie 400 letniej drewnianej świątyni, a przede wszystkim męczeńską historię unitów na ziemiach Polskich, szczególnie przejmujące świadectwo życia, wierności Kościołowi i męczeństwa miejscowej wspólnoty.

Następnym miejscem na pielgrzymim szlaku było Sanktuarium Matki Bożej Kodeńskiej – Królowej Podlasia. Historię Cudownego Wizerunku i Sanktuarium Kodeńskiego przybliżył nam jeden z ojców Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej ukazując, że Maryja chciała być obecna w tym miejscu. W długiej historii sanktuarium trzeba koniecznie wspomnieć rok 1723, kiedy to przed 300 laty odbyła się trzecia na terenie ówczesnej Rzeczypospolitej po Jasnej Górze (1717r.) i Trokach koło Wilna (1718r.) koronacja koronami papieskimi wizerunku Matki Bożej. Zwiedziliśmy Kalwarię Kodeńską wraz z kościołem Ducha Świętego jedną z pozostałości zamku Sapiehów oraz muzeum misyjno-ornitologiczne ojców oblatów.

Kulminacyjnym punktem naszej pielgrzymki była Eucharystia sprawowana w Bazylice św. Anny w Kodniu pod przewodnictwem ks. bp. Piotra Sawczuka. W słowie skierowanym do osób konsekrowanych zwrócił uwagę, że osoby życia konsekrowanego mają nieustannie wracać do źródła powołania i ukazując swoim życiem świeżość Ewangelii.

Po zakończonej Eucharystii udaliśmy się do Sanktuarium Męczenników Podlaskich w Pratulinie, gdzie w miejscowym Domu Pielgrzyma spożyliśmy wspólny obiad.

Następnie nawiedziliśmy kościół parafialny p.w. św. Apostołów Piotra i Pawła, by u stóp ołtarza zbudowanego na relikwiach błogosławionych Męczenników z Pratulina modlitwą Koronki do Bożego Miłosierdzia zawierzyć wszystkie nasze intencje Bogu Miłosiernemu.

Bardzo wzruszającym momentem naszego wspólnego pielgrzymowania było odwiedzenie miejsca męczeńskiej śmierci z przed 150 lat, z 24 stycznia 1874roku bł. Wincentego Lewoniuka i jego 12 towarzyszy. Ksiądz Jacek Guz – kustosz Sanktuarium opowiedział historię parafii unickiej w Pratulinie, a w sposób szczególny wrócił uwagę na ogromną wiarę i miłość do Chrystusa i Kościoła miejscowej ludności a wśród nich błogosławionych męczenników.

Pielgrzymka była dla nas wszystkich jakby zanurzeniem w przeszłość, w historię wiary ludzi, którzy w swoje prostocie i odwadze zostali wierni Chrystusowi i Kościołowi – aż po oddanie swojego życia. Dzisiaj, we współczesnym świecie bardzo potrzebujemy świadectwa ich wiary i życia.

Tekst i zdjęcia: S. Katarzyna Lachowska